^{Doğu Türkistan'a Adanmış Bir Ömür}İsa Yusuf Alptekin

1949 yılında Hindistan'a iltica ettik. Evde Alptekin ailesinin dışında babamla Doğu

Türkistan'dan ayrılan babamın beş yakın mesai arkadaşı vardı. Canlarını kurtarıp zor çıktıları için onların elinde de maddi imkân yoktu. Çok dar imkânlar içinde olmasına rağmen onların giderlerini de babam karşılıyordu. Sofraya önce onlar oturur, sonra onlardan artanları biz yer içerdik. Bazen evde yemek az pişmişse kuru ekmekle yetinirdik. Ayrıca üzerimizde doğru dürüst üst baş da yoktu. Annem, babamın eski bir ceketini söküp bana palto olarak dikmişti. Bu eski ceketle okula gitmekten utandığın için okuldan kaçardım. İsyanım üzerine babam beni bir gün karşısına alıp şunları söylemişti:

"…Oğlum bizimle beraber olan bu aydınlar, vatan için vatandan ayrılıyoruz diye çoluk çocuklarını terk edip memleketten ayrılan insanlardır. Eğer ben önce kendi çoluk çocuğuma yedirir, içirir, giydirir, vatan ve millet diye benimle memleketten ayrılan bu insanları ihmal edersem bu benim insanlık anlayışıma ters düşer. Bunun için sizden anlayış ve fedakârlık bekliyorum. Bu zor günler de bir gün geçecek. Nefsinden fedakârlık yapmayan bir insan vatan ve milletine gerçek anlamda faydalı olamaz..."

Bizlere “vatan için vatandan ayrıldık” ilkesini aşılamaya çalışan merhum babam İsa Yusuf Alptekin, “bir Doğu Türkistanlı olarak Doğu Türkistan davası için, bir Türk olarak Türklük davası için, bir Müslüman olarak İslam davası için, bir insan olarak insanlık davası için hizmet edin” telkininde bulunurdu.

Erkin Alptekin